beregoed

bibi1Volwassen worden is niet echt mijn ding. Je moet allerlei dingen die je helemaal niet leuk vindt. Documenten invullen, regeltjes naleven en vooral niet uit de band springen want straks val je op. Soms is het fijn dat er een deel in jezelf nog gewoon kind is gebleven en je plezier kan halen uit kleine dingen. Of troost zoekt bij wat vertrouwd is. Hoe de dag ook was in volwassenland, s avonds ben ik altijd een kind. Een kind die opgerold in bed ligt, met mijn teddybeer.

Nee ik bedoel niet Andy. Die is lief hoor maar houdt ook erg van zijn eigen ruimte en ziet het niet zitten om in een houdgreep in mijn armen in slaap te vallen. Daar heb ik Bibi voor.
Aan de ingewikkelde naam kan je vast al raden dat ik deze beer een naam gaf toen ik amper kon praten. Ik kreeg hem van mijn vader toen ik een jaar of twee was. Van de ruim 27 jaar dat ik hem heb, is er amper een nacht geweest dat hij niet bij me was. Misschien een rebelse periode in mijn studietijd. Maar al gauw voelde ik me dan schuldig dat ik hem na jaren trouwe dienst koud op de kast had gezet en mocht hij weer zijn plekje in bed innemen. Mijn moeder maakte vroeger allerlei truitjes voor hem. Een shirt in de zomer en in de winter kreeg hij een gebreid vestje. Ik wilde ook een keer stoer doen voor mijn buurjongen vroeger en smeerde Bibi helemaal onder met rode lippenstift. Ik voelde me daarna vreselijk.

bibi2

Het mooie van zo’n beer vind ik dat het voor jullie slechts een vieze oude beer is maar voor mij mijn houvast en veiligheid. Bibi is een persoontje, hij kent mij en ik hem. (ja het is een hij)
Bibi is er altijd bij. Als ik verdrietig in slaap val, als ik ziek ben, als ik blij ben en ook op de warme klamme zomerse nachten hou ik hem stevig vast. Hij gaat alleen niet mee op vakantie omdat ik bang ben dat ik hem kwijt raak.
Ik vind het erg als hij van het bed af valt en word boos als Andy lullig tegen hem doet. Ook mag hij niet onder de dekens liggen als ik er niet ben want dat is zielig. Ja dit klinkt volkomen belachelijk, dat weet ik. Maar als ik de kamer uit loop en ik zie dat hij ongemakkelijk ligt dan draai ik me om en leg hem alsnog goed neer.

Ik heb het er eigenlijk nooit over gehad met mensen in mijn omgeving of ze nog met een knuffeldier slapen dus ik heb geen idee hoe ‘normaal’ dit is. Andy vindt het een fascinerend tafereeltje in ieder geval. Ik denk dat hij jaloers is.

Slapen jullie nog met een knuffel van vroeger?