Daar was ze weer

Trek de Amber-alerts maar in want hier ben ik! Na vier maanden stilte heb ik weer tijd/zin/dejuistewoorden gevonden om te bloggen. Tijdens die stilte is er veel gebeurd dus tijd voor een update zodat het lijkt alsof ik nooit ben weggeweest.

De afgelopen maanden stonden in het teken van mezelf uit de burn-out slepen en weer aan de slag gaan. Vanaf december ging mijn knop om en leek ik weer klaar voor werk, geld en vooral wat uitzicht. Thuis zitten met een mega dip, zonder baan en inkomen klinkt heel idyllisch maar is het dus niet. Ik ben blij dat ik de tijd en rust genomen heb om mezelf op te laden maar nu was het dan weer tijd voor wat actie.
Ik droom al jaren van een eigen onderneming. Ik blijk niet goed te passen in het keurslijf van een bedrijf en met mijn ziekelijke drang de wereld te verbeteren zit een eigen vegan eettentje al jaren in mijn hoofd. Ik beloofde mezelf een ondernemingsplan te schrijven om te kijken of mijn idealen om te zetten waren naar inkomen. Ik schreef, rekende en overwon en na een maand ploeteren lag daar dan het eindresultaat. Trots als een pauw, onzeker als de pest. Mijn plan is gelezen door meerdere mensen, zelfs mensen die bereid waren om te investeren. We hebben gesproken en daarna heb ik het laten rusten. Ik werd bang. Beginnen aan zo’n groot avontuur, net na een burn-out, met de druk van andermans geld, en eigenlijk misschien nog gewoon te weinig ervaring voelde het nog niet goed.

Ik besloot toen dat ik gewoon weer even aan het werk moest. Onze rode cijfers wegwerken en weer een stabiel inkomen binnen harken. Ik solliciteerde op van alles en mocht verrassend vaak op gesprek komen. Ook op tweede gesprekken. De eerste twee weken van maart leek ik drie banen te scoren en koos ik in eerste instantie om te gaan voor een tijdelijk project. Ik wilde mijn businessplan nog niet wegzetten en door iets tijdelijks aan te nemen, voelde het alsof ik niet vreemd ging tegenover mijn idealen. Ik heb 2,5 maand bij RTL gewerkt als webredacteur voor het televisieprogramma Carlo’s TV Cafe. Nooit gedacht dat ik weer het mediapark op zou gaan. Het hele mediacircus trekt me helemaal niet maar om te verklaren waarom ik wel solliciteer op dat soort functies: je verdient er fijne centen mee en het ligt in mijn afstudeerrichting. En heerlijk hoe het leven dan een loopje met je neemt, ik vond het er geweldig! Ik kreeg weer energie, leerde mijn vooroordelen te ontkrachten, kreeg ontzettend veel liefde van al mijn collega’s en had zowaar plezier in mijn werk. Ik wist bijna niet meer hoe dat voelde en ik herkende het ook pas laat. Een waardevolle ervaring en de boost die ik nodig had om weer blij te zijn. Inmiddels is het seizoen afgelopen en zou ik in september/oktober weer aan de slag kunnen voor seizoen 2.

Tijdens die maanden bij RTL, werd ik ook aangenomen bij één van mijn andere openstaande sollicitaties. Weer iets heel anders! (is het heel duidelijk dat ik geen idee heb wat ik met mijn leven aan moet?) Ik ben aangenomen bij een grote verzekeraar hier in Arnhem en daar ga ik me bezig houden met teksten en video’s. Hoewel ik ook hier enorm sceptisch was tijdens mijn sollicitatiegesprekken, gaf degene met wie ik het tweede gesprek had mij de doorslag dat ik het moest gaan proberen. Hij had al vrij snel door hoe ik in elkaar zat en legde de vinger op de zere plek van mijn loopbaan. Hij zei dat ik nooit mee moest gaan met de rest omdat ik dan verloor van mijn eigen unieke kwaliteiten. En dat ik me er bij neer moest leggen dat ik nooit echt in een team zou passen omdat ik daar een te hoge lat en teveel creativiteit voor heb. Als ik in een team zou passen, betekende dat dat ik me erbij neer had gelegd dat het niet beter zou worden. Ofzoiets. Ik kreeg een brok in mijn keel en was verbaasd over dit inzicht die een wildvreemde mij gaf. Dit gaf me het vertrouwen dat ik kon zijn wie ik wilde hier.

De eerste 6 weken daar zitten er inmiddels op en uiteraard heb ik daar een mening en gevoelens over. De omslag van RTL naar mijn huidige werk is niet alleen in theorie groot, ook in het echte leven is het pijnlijk voelbaar. De collega’s zijn ouder, er hangt een andere sfeer en het werken voor een groot bedrijf heeft me nog niet overtuigd wat betreft efficiëntie. Ik wil dingen graag de tijd geven en leren van mijn impulsieve acties in het verleden, maar door mijn burn-out heb ik ook een biologische alarmbel ontwikkeld en hij is stiekem al een beetje afgegaan. Wie weet kom ik tot een nieuw inzicht naarmate de weken verstrijken en ik meer grip krijg op mijn werkzaamheden. Voor nu is het even moeilijk.

Ondertussen heb ik dus ook weer energie, wat geld en inspiratie om met mijn eigen plannen aan de slag te gaan. Ik heb de afgelopen maanden veel gebakken en helaas ook veel te veel opgegeten. (#onderkin) Lisa (taartenvanjansen) en ik mogen binnenkort een bruiloft van zoets voorzien, mijn vertrouwen groeit in mijn kunnen en het ondernemen gaat weer kriebelen. Alles gebeurt met een reden en ik trek overal weer een les uit. Eind juni is het een jaar geleden dat ik me ziek meldde na maanden te lang zijn doorgelopen met stress. Het is me een jaar geweest maar ik ben dankbaar voor elke dip, tegenslag en leermoment want als ik bij mijn vorige werk was gebleven, was ik er niet leuker op geworden en was ik stil blijven staan.

Als je dit helemaal gelezen hebt: wow, je bent lief! Ik ga vanaf nu weer wat vaker bloggen, ik merk dat ik het toch gemist heb. Fijne avond!