over mij

We vieren het toch is een blog over de ups and downs van mijn leven. Ik ben Valesca, 29 jaar en ik heb de neiging al het leed van de wereld op mijn schouders te willen dragen. Aangezien ik dat helemaal niet kan tillen en niet vermorzeld wil worden probeer ik mezelf blij te maken met kleine leuke dingen. Voor mij zijn dat katjes, taartjes, kopjes thee, eindeloos veel bloemen, huppelende konijnen in de tuin, een slakje op de stoep, lachen met mijn vriend, vrienden en familie en mezelf volproppen met veel vegan food. Lachen met een volle mond is nog beter.

Ik ben druk bezig met de vreselijke vraag: wat wil ik nu in mijn leven? Of eigenlijk meer: hoe kom ik waar ik wil zijn? Want wat ik wil weet ik eigenlijk wel. Een boerderijtje afgelegen van alles met een mooie ruimte voor gastenkamers, een veilige plek voor verwaarloosde dieren, een thuis voor ons en een vluchtplek voor bezoekers die even helemaal niets willen behalve genieten van zelfgebakken taartjes en het groene uitzicht. Ik mis alleen een hoop dukaten om dat nu te realiseren dus tot die tijd ben ik met mezelf aan het uitvechten wat ik dan leuk vind om te doen en hoe ik elke keer een stapje dichterbij m’n droom kom. Ik heb nog geen antwoord voor je, sorry.

Om al mijn creatieve uitspattingen en woorden een plek te geven ben ik deze blog begonnen. Het zou leuk zijn als je je kan herkennen in mijn chaotische hoofd, ge├»nspireerd raakt door mijn vegan- lifestyle of blij wordt van de foto’s. Leuk dat je er bent in ieder geval!

Liefs Valesca